Wyzwolenie (dramat)- Architekci
Wyzwolenie - utwór dramatyczny wewnątrz trzech aktach
Stanisława Wyspiańskiego Akcja utworu od chwili początku aż do końca rozgrywa się na scenie teatru krakowskiego, natomiast więc przedstawia teatr wewnątrz teatrze.Napisany wewnątrz 1902 roku, natomiast wydany wewnątrz styczniu 1903. Podejmuje diagnozę ówczesnej Polski.Po wystawieniu
Wesela” wewnątrz 1901 roku Wyspiański otrzymał girlanda spośród cyfrą 44, która miała istnieć symbolem czwartego wieszcza narodowego. Na owo wyraźne zlecenie publiczności odpowiedział Wyspiański
Wyzwoleniem” którego głównym bohaterem uczynił Konrada, nasunąć się spośród „Dziadów” Adama Mickiewicza.Zadaniem głównego bohatera jest tytułowe
wyzwolenie które ma się dopiąć celu na różnych płaszczyznach:Do spraw wyzwoleńczych powinno się wciąż tkwić
wyzwolenie poety, bohatera dramatu. W tym układzie
wyzwolenie Polski stanowi zajęcie końcowe, by owo się stało, narodowość musi uwolnić się ze stanu bezwładu woli zaś umysłu, by dokonała się rewolta wewnątrz świadomości współczesnych. Przed zadaniem ostatecznym musi się przeto stoczyć pojedynek o ideologię.Główny junak - Konrad - ma stoczyć walkę o dusze zaś umysły Polaków. Przystępuje aż do tego zadania, władając prawdą zaś sztuką. To Pan posiada prawdę
wyzwolenia zaś jest poetą, spośród tej racji kunszt powinna mu darować władzę powyżej duszami. Ona sama jednak, oraz czeka na
wyzwolenie spośród niewoli kłamstwa, które czyni ją niepoważną. Dlatego pies spośród kulawą nogą negacja logiczna bierze jej na poważnie zaś zanim będzie trwał ów stan, zgodność spośród rzeczywistością Konrada negacja logiczna dotrze aż do słuchaczy negacja logiczna pozyska dusz zaś umysłów współczesnych. Tym samym sprawa sądowa wyzwoleńczy winien zainicjować się od chwili sztuki.Konrad przybywa spoza światów na deski krakowskiego teatru, by dopiąć celu
wyzwolenia kraju. Zostaje ośmielony w poprzek Muzę aż do stworzenia widowiska scenicznego na przedmiot Polski. Spektakl ów ukazuje rozpaczliwą sytuację narodu, społeczność rozdarte na skłócone warstwy, klasy, stronnictwa, ideologie, które zwalczają się nawzajem, negacja logiczna posiadają żadnego konkretnego programu przemian. Przekrój obywatelski prezentuje dwójka Karmazyn – Hołysz. Obaj uważają się w środku reprezentację narodu, natomiast wewnątrz rzeczywistości owo bezmyślni utracjusze zaś nieroby, które godzą się na niewolę Polski. Przebrani są wewnątrz stroje narodowe, nawiązujące aż do saskiej przeszłości.Konrad krytykuje je jak przebieranki, które wyglądają „jakby Polski negacja logiczna było, Polaków negacja logiczna było, niemal ziemi chociażby negacja logiczna było polskiej zaś dopiero wypada było ogół pokazywać, skutkiem tego iż razem zostało na popis po trochu” . Przedstawiciele szlachty negacja logiczna zwracają uwagi na chłopstwo.Syntezę polityczną Galicji dają Prezes – stańczyk zaś Przewodnik – demokrata. Prezes patronuje grupie, która wyrzeka się pamięci powstań, poddała się rezygnacji. Przewodnik niemniej jednak jest przedstawicielem grupy, która potrafi jeno trenować wzniosłe hasła napuszone frazeologią patriotyczną bez żadnego pokrycia działaniem. W drugiej części widowiska spośród wypowiedzi Kardynała wnioskujemy, iż chociażby Kościół podporządkował Polaków swoim interesom, wykorzystując ich jak rycerzy wiary. W godzinie upadku pozostawia ich samych sobie zaś zaleca pokorę. Naród, jaki czerpie swoje ideały spośród romantyzmu, trwa wewnątrz bezruchu zaś martwocie. Tylko nieliczni, jak na przykład nasunąć się Ojca, odrzucają poezję romantyczną jak toksyczny zaród. W utworze pojawia się nasunąć się Harfiarki tożsamej spośród Lillą Wenedą, bohaterką Słowackiego. Symbolem omamień narodu jest nasunąć się Geniusza wieszczącego
wyzwolenie przez mękę krzyża zaś próbę grobu.Gest Konrada, jaki wewnątrz potężnej inwektywie przeklina poezję uwodzącą narodowość chorobliwą mistyką śmierci, okazuje się
wyzwoleniem pozornym, teatralną złudą, która kończy się zapadnięciem kurtyny, rozejściem się aktorów zaś demontażem dekoracji. Na pustej, głuchej, ciemnej scenie pozostaje poszczególny Konrad, miotający się wewnątrz świecie swoich poetyckich iluzji, ścigany w poprzek Erynie, mściwe boginie zemsty spośród wyżartymi oczami wewnątrz rozpaczliwej matni bez wyjścia .